به چپ_ راست،

 جایی که مغرب خط می زند

بر پهنای افق

آنجا که خورشید خرامان رخ می نماید

 به زمین.

از پله های غریبه پایین رفتم. در قدیمی که مقابلم بودرا با دسته کلیدی که داشتم  گشودم و وارد فضای تاریک و نموری شدم که کنجکاویم را تحریک کرده بود. دستم به جستجوی کلید برق بود... حریص دیدن بودم. صدای خس خس گامی را از پشت سرم شنیدم...

در را بستم و آرام آرام دستم را به دیوار کشیدم. برجستگی کلید را حس کردم. صدای تنفس آرامی را شنیدم... هنوز دستم به سمت کلید نرفته بود که دستی دور کمرم لغزید...

شمال شمالی ترین نقطه بالا.

 پایین ترین جنوب.

در تمام جهات اصلی و فرعی.

در تمام دقایق،

 لحظات،

ثانیه ها .

دست دور کمرم حلقه شد. مرا کشید به سمت تاریکی . حتی نتوانستم جیغ بزنم... دست دیگری به سمت لبهایم رفت... انگار سایه سیاه رنگ می خواست مطمئن شود فریادی از گلویم برنخواهد آمد.

مردد بر لبهایم مکث کرد. چقدر عطرش آشنا بود. عطرش انگار از جایی دور می آمد... عطری شبیه عطر ساحل دریا که در برهوتی داغ به مشامت برسد. هیکلش را حس کردم. عطرش توی سرم می چرخید داشتم توی خاطراتم دنبال صورتش می گشتم. کلید توی دستم جرینگ جرینگ صدا می کرد. دستی که دور کمرم حلقه شده بود پهلویم را فشرد. و مرا سخت تر در آغوش گرفت... به دستانش چنگ انداختم. کلید با صدای ریزی روی زمین افتاد.سرش را کنار صورتم حس کردم. صدای تنفسش را... لبهایش کنار گوشم به حرکت درآمد.

تمام فصول،

از گرمترین ها و سردترین ها.

به چپ ترین نقطه قسم .

به راست ترین رستگاری.

تو رفته ای

" هنوز اوضاع به آن بدیها نشده.... هرگز اوضاع به آن بدیها نخواهد شد" توی آغوشش از حال رفتم. دنیا دور سرم چرخید. لبهایش روی موهایم سرخورد. در دخمه ای که در آن بودم با باد گشوده شد و نور ملایم راه پله فضای تاریک را اندکی روشن کرد.

...

اماهنوز می تپد از تو قلبی.

هنوز فکری آغشته به تو به سقف اتاق

 خیره می شود...

 کرخت.

لبهایش به انحنای چانه ام رسید. عطرش... آخ عطرش چقدر آشنا است. موهایش را روی صورتم حس کردم.سرش را تا شانه ام خم کرد. صدای نفس های آرامش را می شنیدم و در سرم می چرخید نفس کشیدنش چقدر عجیب است. انگار نیازی به تنفس نداشته باشد. پوست صورتش را حس کردم. فشار دستش دور کمرم بیشتر شد. "مرا می بخشی؟!" شقیقه هایم به تپش افتاد. دستانم را نوازش کرد. صورتش در تصاویر نا مفهومی از چتر و باران ناپدید می شد. انگار از پشت شعری که برایش کوچک باشد بیرون بخزد و بعد بخواهد دوباره خودش را پنهان کند.

هنوز

 می لرزاند نامت مرا.

یکجور لرزه خوشایند.

غریب،

انگار که کسی مرا تکان بدهد.

"هنوز هم اوضاع..."

 چشمانم را گرداندم که صورتش را ببینم. مرا رها کرد. دور شد... در تاریکی ناپدید. می خواستم توی چشمانش خیره شوم... می خواستم بشناسمش با آنکه می دانستم کیست... صدای ضربان قلبم را می شنیدم.

به سمت تاریکی هجوم بردم... می خواستم بگیرمش... دست انداختم توی تاریکی... کنج اتاق گیرش انداختم. در آغوشش گرفتم. محکم به خود فشردمش... مثل کودکی که به آغوش امنی پناه می برد. صورتم را روی سینه اش گذاشتم و عطرش را بلعیدم.از خواب پریدم. آه... او رفته بوداو از من دور بود، یک قرن ،حتی بیشتر!

چه لذت آرامی،

آرام و لطیف...

می اندازد مرا به این فکر،

این فکر را به سرم.

هنوز می توان دوست داشت

تو را

و مرا

 همیشگی باشید ـ جنبش